Od Alexa cd Zary

Przyglądałem się kobiecie leżącej obok Zary. Cały czas coś gadała od rzeczy... Normalnie nie dało się tego słuchać.
- Potrzebujesz czegoś? - Zwróciłem się do Zary.
- Hm, jakby to nie było problemem to wody. - Uśmiechnęła się. - Z przyjemnością napiłabym się herbaty, ale obawiam się, że takiego luksusu w szpitalu nie ma.
- Racja, najwyżej mogę ci załatwić herbatę typu Nestea. - Zaśmiałem się pod nosem.
- Chyba nie mam wyboru. - Mruknęła szukając w portfelu jakiś drobniaków. - Masz, kup mi tą nieszczęsną herbatę. - Wyciągnęła rękę z monetą.
- Chyba żartujesz. - Prychnąłem. - Ty jesteś poszkodowana, więc ja stawiam. - Powiedziałem stanowczo.
- Ale...
- Żadnych "ale". - Nie dałem jej dokończyć. - Zaraz wracam. - Wstałem i wyszedłem z salki.
Sporo czasu mi zajęło szukanie wyjścia z tego przeklętego szpitala. Gdy w końcu się to udało dotarłem do niewielkiego sklepu znajdującego się obok parkingu szpitalnego.
- Dzień dobry. - Odpowiedziałem sprzedawczyni stawiając butelkę na blacie.
- Nie chce pan gazety? - Zaproponowała. - Sporo się ostatnio dzieje...
- Wziąłbym gazetę, ale nie z informacjami ze świata bo nie chcę się dobijać. - Odparłem zamyślony. - Ma pani jakieś... Babskie pisemka?
- Tak. - Wskazała ręką. - Tu ma pan ich do woli.
- To wezmę tą. - Wyjąłem jedną z gazet i położyłem na ladzie.
~~~
Wróciłem - znów się gubiąc - na salę, na której leżała Zara.
- Patrz co mam. - Uśmiechnąłem się na wejściu. - Coś do picia i czytania. - Usiadłem z powrotem obok niej.

(Zara? *W końcu się doczekałam cd* xd )

Od Zary cd Mii

Właśnie wychodziłam z kamienicy, w której mieszkałam wraz z ciocią i jej dziećmi, gdy wpadła na mnie jakaś dziewczyna.
- Oh, przepraszam cię. Nic ci nie jest?
- Eh, nie. Uważaj jak chodzisz. - Powiedziałam wrednie, ponieważ z ręki wypadły mi wszystkie papiery do uczelni.
- Jeszcze raz przepraszam. Jestem Mia, a ty?
- Zara. Nigdy nie byłaś w Londynie?
- Niestety nie. Trochę się gubię.
- Mogę Cię kawałek oprowadzić, ale tylko kawałek. - Zaproponowałam.
- Wiesz co... Byłoby mi miło, gdybym znała chociaż troszkę to miasto. Także dzięki.
Przez chwilę szłyśmy w milczeniu, ale później zaczęłam opowiadać nowej znajomej o okolicy, w której się znajdowałyśmy. Mia była bardzo zaciekawiona moimi opowieściami. W końcu dotarłyśmy pod budynek mojej uczelni.
- No to... Do zobaczenia? - Zapytałam.
- Myślę, że tak. Masz. - Dziewczyna wręczyła mi swoją wizytówkę, a ja żeby nie wyjść na gorszą, zapisałam na kartce swój numer.
Dziewczyna stała przed uczelnią, a ja weszłam do budynku.
***
Następnego dnia usłyszałam dzwonek telefonu. Spojrzałam na wyświetlasz iPhone'a i zobaczyłam numer Mii.
(Mia? Po co dzwoniłaś?)

Od Zary cd Alexa

Po prześwietleniu przewieźli mnie na salę. Zauważyłam tam dwa łóżka szpitalne. Jedno z nich było zajęte przez czarnowłosą, młodą dziewczynę. Od razu zaczęła do mnie gadać. Byłam zbyt zmęczona żeby cokolwiek usłyszeć, więc leżałam i przytakiwałam. Po chwili do sali wszedł niski lekarz w podeszłym wieku. W ręku trzymał wyniki badania.
- Na szczęście nic się pani nie stało. - Powiedział. - Ale będzie musiała pani zostać tutaj do jutra.
- Okej. - Odparłam krótko.
- A tak na marginesie. Ktoś na panią czeka na korytarzu.
- Kto? - Zapytałam z nadzieją, że to babcia.
- Chłopak, który panią potrącił. Bardzo się o panią martwi. Wpuścić go?
- No. - Powiedziałam obojętnie.
Lekarz wychylił się za drzwi i przywołał Alex'a. Chłopak wyglądał na przygnębionego. Był blady, a pod oczami miał fioletowe sińce. Na jego ustach gościł smutek. Alex usiadł na krześle obok łóżka i milczał. Postanowiłam przerwać tą niezręczną ciszę.
- Wszystko w porządku? - Spytałam, szturchając chłopaka łokciem.
- To ja powinienem się o to zapytać.
- Oj tam, przesadzasz. Przecież nic mi nie jest. Mogę mówić, biegać, skakać, tańczyć, śpiewać... - Zaczęłam wymieniać.
W końcu na ustach chłopaka zagościł uśmiech, który jak szybko się pojawił, zniknął.
- Słuchaj... Musimy to zgłosić na policję. - Powiedział uważnie dobierając słowa.
- Chyba żartujesz.
- Mówię poważnie.
- Możemy pogadać o tym jak wyjdę... - Tutaj rozejrzałam się po sali. - stąd?
- Jeżeli chcesz...
Pomiędzy nami znów zapanowała niezręczna cisza. Tym razem nikt nie starał się jej przerwać.
(Alex? XD Sorki, za zbyt późne dokończenie xd )

Od Michaela.

-Mam, tato ! Już jadę. Cześć.
-Michael. Zaczekaj, tata cię odwiezie.
-C-cooo?
-Nie rób takiej miny kochanie. No, wskakuj do samochodu.
*
-Hej tato !
- Do zobaczenia.
Tak oto, wreszcie pozbyłem się rodziców i zarozumiałej Lilly.
Wysiadłem z samochodu, tuż obok domu w którym miałem zamieszać. Było to obok parku Golden Square. Wszedłem do mieszkania na Lower James St i wrzuciłem torby. Pawłow już się niecierpliwił, więc wyjąłem smycz i ruszyłem na dłuuuugggi spacer. Gdy wracałem, zobaczyłem jakąś dziewczynę którą kojarzyłem z Manhattanu. Nazywała się chyba Mia. Podszedłem do niej i wszystko stało się jasne. To była ta księżniczka Genowii. Chodziła ze mną do liceum. Powiedziałem :
- Cześć Mia !
Dziewczyna popatrzyła na mnie, zaskoczona i odpowiedziała :
- Znamy się ?
- Ah, tak. Chodziłem z tobą do szkoły. Jestem Michael.
- Ty masz siostrę Lilly. W moim wieku, tak ?
- Tak. Wracasz już z spaceru ? A nie chcesz się przejść do kawiarni, na herbatę ?

<Mia, idziesz ?>

Od Mii

Jechałam limuzyną ( za co muszę podziękować Grandmere). Lars, mój prywatny strażnik, nie wiadomo czemu pił 3 kawę. Spytałam go :
-Masz zamiar przez następne 3 dni nie spać ?
-Nie Wasza Wysokość.
-Aha...-odparłam podejrzliwie.
Po 3 godzinach jazdy, byliśmy dopiero we Francii, a do Wielkiej Brytanii jeszcze tak daleko.
*
Wysiadłam z limuzyny i podeszłam do pobliskiej kawiarenki. Zamówiłam herbatę, dla mnie i dla Larsa. Zadziwiające że nasz szofer nie zasnął. Wyjęłam GrLouie i postanowiłam porozglądać się po okolicy. Wtedy zobaczyłam plakat, na którym był mój KUZYN - Książę Rene. Choć nie powinien mieć tego tytułu. Zastanawiałam się, czego on dotyczy i podeszłam bliżej. Rene ( ta łajza jedna) występował w reklamie, nie zbyt obchodziło mnie czego. A gdzie teraz był Rene ? W Londynie...błagam by nie. Miałam zamieszkać na Lower James St. Tam też mnie zawiózł Frencoi. Weszłam do apartamentu i powiedziałam Larsowi, że może zamieszkać na poddaszu, na co przystał. Postanowiłam się rozpakować i pozwiedzać Londyn. Podobno nie daleko jest Park Golden Square, tam też poszłam.
*
Rozglądałam się dookoła, podziwiając przyrodę, gdy nagle wpadłam na jakąś dziewczynę, szybko powiedziałam :
-Oh, przepraszam Cię. Nic Ci nie jest ?
-Eh, nie. Uważaj jak chodzisz.
-Jeszcze raz przepraszam. Jestem Mia. A ty ?
-Zara. Nigdy nie byłaś w Londynie ?
-Nie.

<Zara?>

Od Alexa cd Zary

Widziałem, że dziewczyna nie czuje się za dobrze.
- Postaraj się wytrzymać. - Mruknąłem pod nosem zakręcając już na szpitalny podjazd.
Gdy zaparkowałem samochód na parkingu pomogłem Zarze wysiąść. Zaplotła ręce na moim karku, nie dała rady dalej iść. Złapałem ją pod kolanami i niosąc ją na rękach zaniosłem na oddział ratunkowy.
- Może jej ktoś pomóc? - Zawołałem będąc już w środku.
- Co się stało? - Podszedł do mnie jakiś lekarz, który przed chwilą rozmawiał z pielęgniarką.
- Wypadek samochodowy. To znaczy...
- Tak? - Ponaglał mnie, żebym powiedział co się stało.
- No potrąciłem ją... - Wydusiłem z siebie w końcu. - To przez tą mgłę...
- Proszę za mną. - Odwrócił się i poszedł korytarzem. - Niech pan ją położy. - Wskazał na łóżko gdy byliśmy w jakiejś salce.
- Dziękuję.
- A teraz proszę wyjść. Trzeba będzie jej zrobić prześwietlenie. Jak się nazywa pana dziewczyna?
- Ona nie jest... - Zacząłem zirytowany.
- A no tak. Zapomniałem. - Machnął ręką. - Pan ją potrącił więc jej nie zna.
- Tak, właśnie. - Poczułem jak robię się czerwony na twarzy. - To ja... Poczekam w korytarzu... Powie mi doktor jak się wybudzi?
- Jak się zgodzi tu pana przyjąć to tak.
- Jeszcze raz dziękuję. - Uścisnąłem mu dłoń.
Wróciłem na oddział gdzie siedziała spora grupa ludzi. Wszyscy mieli albo połamane nogi, albo ręce... I inne przypadki... Wolałem na nich nie patrzeć, bo aż mnie wszystko bolało. Usiadłem na jedynym wolnym krześle i oparłem. Wzdychając głośno jakaś babcia się do mnie doczepiła.
- Coś się panu dzieje? - Zapytała skrzeczącym głosem.
- W-Wszystko w porządku. - Zająknąłem się odsuwając się od niej. - Naprawdę. - Widząc mierzące spojrzenie kobiety postanowiłem jeszcze dodać. - Jestem po prostu bardzo zmęczony, i...
- Rozumiem. Za moich czasów...
Wyłączyłem mózg udając, że słucham co ona opowiada. Co jakiś czas tylko mówiłem "aha", "mhm" i tak dalej... Modliłem się w duchu, żeby ten lekarz już przyszedł...

(Zara? Ratuj od starej babci xd)

Od Zary cd Alexa

Kiedy wracałam do domu pogoda była paskudna. Była gęsta mgła, przez którą widoczność na drodze stawała się minimalna. Nienawidziłam wychodzić w taką pogodę gdziekolwiek. Niestety tego dnia musiałam iść do sklepu, ponieważ ciotce zabrakło mleka na naleśniki dla licznego kuzynostwa. Zamyślona podeszłam do przejścia dla pieszych i rozejrzałam się. Widząc, że samochód powoli zatrzymuje się, ruszam przed siebie. Niestety w ostatniej chwili kierowca rozmyślił się i przyśpieszył. "Pewnie mnie nie zauważył" - pomyślałam. Samochód uderzył we mnie. Przeleciałam przez maskę i upadłam, uderzając głową o krawężnik. Kierowca wygramolił się z samochodu, a ja nadal leżałam na ziemi.
- Nic pani nie jest? - zapytał, uważnie mi się przyglądając.
Słyszałam jego słowa, jednak nie potrafiłam odpowiedzieć. Chłopak zauważył, że otworzyłam oczy i mnie podniósł.
- Co robisz? - odzyskałam mowę.
- Od kiedy jesteśmy na ty? - zapytał ironicznie. W jego oczach było widać rozbawienie, ale też strach.
Chłopak posadził mnie na pobliskiej ławce i przytrzymał mi głowę.
- Zaraz wracam, przestawię samochód.
Przez chwilę myślałam, żeby podnieść się i uciec. Jednak kiedy wstałam, zakręciło mi się w głowie i usiadłam z powrotem.
Po chwili chłopak wrócił. W ręce trzymał butelkę wody.
- Masz. - Podał mi ją. - Napij się.
- Dzięki. - Pociągnęłam spory łyk wody niegazowanej.
- Wszystko w porządku?
- Myślę, że... - Tutaj zwymiotowałam. - Dobra, jest źle. Głowa mnie boli.
- Chodź. - Chłopak złapał mnie za rękę.- Zawiozę cię do szpitala. I tylko nie mów mi, że nie, bo i tak tam w końcu pojedziesz.
Już po chwili jechaliśmy w stronę szpitala.Nad miastem nadal panowała mgła. Starałam się nie zasnąć. Co chwilę słyszałam głos chłopaka, który siedział obok mnie.
- A tak w ogóle, to jestem Alex.
- Zara.
(Alex?)

Od Alexa

Wracałem wraz z zespołem późną nocą z koncertu. Jako, że jedyny byłem trzeźwy - prowadziłem samochód.
- Możesz nas już tu zostawić. Poradzimy sobie. - Powiedział Matt, przyjaciel.
- Okey, jak sobie chcecie. - Wzruszyłem obojętnie ramionami.
Zatrzymałem samochód przy przystanku autobusowym. Nie będę za nich odpowiadał. Niech robią co chcą... W końcu są dorośli.
- Trzymajcie się! - Krzyknąłem jak już zamykali drzwi.
- No, cześć. Dzięki za podwózkę.
- Nie ma sprawy. - Mruknąłem sam do siebie siedząc w pustym już samochodzie.
Przerzuciłem bieg i ruszyłem z miejsca. Nie wiem skąd, ale na drodze pojawiła się mgła. W mieście, i to tak gęsta, że musiałem się skupić gdzie jadę żeby trafić do domu w jednym kawałku. Odwróciłem na chwilę wzrok, patrząc czy nic nie jedzie z lewej. Spojrzałem ponownie przed siebie i docisnąłem hamulec widząc jakąś postać pchającą mi się pod koła.
- Co jest?! - Wściekłem się. To była kobieta.
Rozpiąłem pasy i wygramoliłem się z auta.
- Nic pani nie jest? - Przyglądnąłem się czy nic jej nie zrobiłem.

(Zara?)